ហេតុអ្វីច្បាប់បាល់ទាត់ ១១នាក់ បង្កើតការប្រកួតឲ្យតានតឹងជាងមុន?

ហេតុអ្វីច្បាប់បាល់ទាត់ ១១នាក់ បង្កើតការប្រកួតឲ្យតានតឹងជាងមុន?

ច្បាប់បាល់ទាត់ ១១នាក់ កំណត់ឲ្យក្រុមនីមួយៗមានកីឡាករ ១១នាក់ រួមទាំងអ្នកចាំទី ១នាក់ នៅលើទីលាន ហើយការប្រកួតផ្លូវការត្រូវគោរពច្បាប់ ១៧ប្រការ របស់ក្រុមប្រឹក្សាសមាគមបាល់ទាត់អន្តរជាតិ។ ការប្រកួតត្រូវលេង ២តង់ តង់នីមួយៗមាន ៤៥នាទី បូកពេលបន្ថែមដែលអាជ្ញាកណ្តាលកំណត់។ ប្រសិនបើជាការប្រកួតជម្រុះដូចជា FIFA World Cup 2026 ការប្រកួតស្មើអាចបន្តទៅម៉ោងបន្ថែម ៣០នាទី ឬការទាត់បាល់កាត់សេចក្តី ១១ម៉ែត្រ តាមបទបញ្ជារបស់កម្មវិធី។ ចំណុចសំខាន់ៗមានចំនួនកីឡាករ ការប្តូរ បាល់ក្រៅទីលាន បាល់ពិន័យ អុហ្វសាយ កាតលឿង កាតក្រហម និងតួនាទី VAR។ អ្នកមើលគួរយល់ពីច្បាប់ទាំងនេះមុនវាយតម្លៃក្រុម ឬព្យាករណ៍លទ្ធផលជាមួយ ប្រកួតបាល់ទាត់ ដើម្បីកុំឲ្យច្រឡំរវាងការបំពាន និងយុទ្ធសាស្ត្រដែលស្របច្បាប់។

ការយល់ច្បាប់មិនមែនជាការចាំពាក្យបច្ចេកទេសទេ។ វាជាវិធីមើលឃើញថា ហេតុអ្វីអ្នកចាំទីចេញពីតំបន់ពិន័យមិនអាចចាប់បាល់ដោយដៃ ហេតុអ្វីការប៉ះបាល់មួយដងអាចក្លាយជាបាល់ពិន័យ និងហេតុអ្វីក្រុមមួយបាត់កីឡាករតែម្នាក់អាចបាត់បង់ការគ្រប់គ្រងទាំងស្រុង។ មើលបាល់ទាត់ដោយមិនស្គាល់ច្បាប់ គឺដូចជាមើលការប្រឡងដោយមិនអានសំណួរ—អាចស្រែកបាន ប៉ុន្តែវាយតម្លៃខុសបានងាយណាស់។

ប្រសិនបើចង់ភ្ជាប់ច្បាប់ជាមួយការវិភាគការប្រកួត សូមចាប់ផ្តើមពីមូលដ្ឋានខាងក្រោម។

ស្វែងយល់បន្ថែម

ជំហានទី១៖ កំណត់ចំនួនកីឡាករ និងតួនាទីលើទីលាន

ច្បាប់បាល់ទាត់ ១១នាក់ កំណត់ឲ្យក្រុមនីមួយៗមានអ្នកចាំទី ១នាក់ និងកីឡាករទីលាន ១០នាក់។ ការប្រកួតមិនអាចចាប់ផ្តើម ឬបន្តបានទេ ប្រសិនបើក្រុមមួយមានកីឡាករតិចជាង ៧នាក់ ហើយចំនួនកីឡាករបម្រុងអាស្រ័យលើបទបញ្ជារបស់ FIFA ឬសហព័ន្ធដែលរៀបចំការប្រកួត។ អ្នកចាំទីអាចប្រើដៃបានតែក្នុងតំបន់ពិន័យរបស់ខ្លួន ខណៈកីឡាករផ្សេងទៀតត្រូវប្រើជើង រាងកាយ ឬក្បាល ប៉ុន្តែមិនអាចប្រើដៃដោយចេតនា។

តួនាទីមូលដ្ឋានមានអ្នកចាំទី ខ្សែការពារ ខ្សែបម្រើ និងខ្សែប្រយុទ្ធ។ ទោះយ៉ាងណា លេខលើអាវមិនកំណត់តួនាទីទេ។ កីឡាករលេខ ៩អាចថយមកបម្រើ ហើយខ្សែការពារលេខ ៣អាចឡើងជួយវាយប្រហារ ប្រសិនបើយុទ្ធសាស្ត្ររបស់គ្រូបង្វឹកអនុញ្ញាត។ ចំណុចដែលមនុស្សជាច្រើនច្រឡំគឺ “១១នាក់” មានន័យថាចំនួននៅលើទីលាន មិនមែនចំនួនកីឡាករទាំងមូលក្នុងបញ្ជីប្រកួតឡើយ។ បញ្ជីប្រកួតអាចមានកីឡាករបម្រុង និងបុគ្គលិកបច្ចេកទេសជាច្រើន តែមានតែ ១១នាក់ក្នុងមួយក្រុមប៉ុណ្ណោះដែលចាប់ផ្តើមលេង។

• អ្នកចាំទី៖ ការពារគ្រាប់បាល់ និងរៀបចំការចាប់ផ្តើមពីក្រោយ។
• ខ្សែការពារ៖ បិទចន្លោះ កាត់បាល់ និងគ្រប់គ្រងតំបន់ពិន័យ។
• ខ្សែបម្រើ៖ ភ្ជាប់ការពារ ជាមួយការវាយប្រហារ និងគ្រប់គ្រងល្បឿន។
• ខ្សែប្រយុទ្ធ៖ បង្កើតឱកាស និងបញ្ចប់ការវាយប្រហារ។

មគ្គុទ្ទេសក៍តួនាទីកីឡាករបាល់ទាត់

ជំហានទី២៖ តើការប្រកួតត្រូវគ្រប់គ្រងដោយរបៀបណា?

ការប្រកួតបាល់ទាត់ត្រូវគ្រប់គ្រងដោយអាជ្ញាកណ្តាលកណ្តាល អាជ្ញាកណ្តាលជំនួយ និងមន្ត្រីការប្រកួតផ្សេងទៀត ដោយអនុវត្តច្បាប់របស់ក្រុមប្រឹក្សាសមាគមបាល់ទាត់អន្តរជាតិ។ អាជ្ញាកណ្តាលកណ្តាលមានសិទ្ធិសម្រេចចុងក្រោយលើការបំពាន ការផ្តល់អត្ថប្រយោជន៍ និងពេលបន្ថែម។ នៅការប្រកួតធំៗ FIFA អាចប្រើប្រព័ន្ធជំនួយវីដេអូ ដើម្បីពិនិត្យស្ថានការណ៍សំខាន់ៗ ប៉ុន្តែ VAR មិនមែនជាអាជ្ញាកណ្តាលទីពីរដែលអាចបញ្ឈប់ការប្រកួតគ្រប់ពេលទេ។

ការប្រកួតធម្មតាមាន ៩០នាទី ដោយបែងជា ២តង់ ៤៥នាទី។ ពេលបន្ថែមគឺសម្រាប់សងពេលដែលបាត់បង់ពីការប្តូរកីឡាករ ការព្យាបាលរបួស ការពិនិត្យ VAR ការពន្យារពេល និងការអបអរគ្រាប់បាល់។ វាមិនមានលេខថេរដូចជា ៥ ឬ ៧នាទីទេ។ នៅការប្រកួតជម្រុះដែលត្រូវរកអ្នកឈ្នះ អាចមានម៉ោងបន្ថែម ២តង់ ១៥នាទី ហើយបើនៅតែស្មើ នឹងទៅការទាត់បាល់កាត់សេចក្តី។ នេះជាករណីដែលអ្នកមើលជាច្រើនវាយតម្លៃខុស ព្រោះពួកគេចាត់ទុកការប្រកួតស្មើក្រោយ ៩០នាទីថាចប់ជានិច្ច។

«ច្បាប់បាល់ទាត់មានគោលបំណងធានាឲ្យការប្រកួតមានភាពយុត្តិធម៌ និងសុវត្ថិភាពសម្រាប់អ្នកចូលរួម» — គោលការណ៍ទូទៅក្នុងច្បាប់ការប្រកួតរបស់ ក្រុមប្រឹក្សាសមាគមបាល់ទាត់អន្តរជាតិ។

តើការប្តូរកីឡាករមានច្បាប់អ្វីខ្លះ?

ក្នុងការប្រកួតជាច្រើន ក្រុមអាចប្រើការប្តូររហូតដល់ ៥ដងក្នុងពេលប្រកួត ហើយជាទូទៅត្រូវធ្វើក្នុងចន្លោះឈប់លេងចំនួន ៣លើក ដើម្បីកុំឲ្យការប្រកួតខាតពេល។ បទបញ្ជារបស់កម្មវិធីអាចខុសគ្នា ដូច្នេះការប្រកួតលីគ ការប្រកួតពាន និងការប្រកួត FIFA World Cup 2026 ត្រូវពិនិត្យបទបញ្ជាផ្លូវការរបស់ព្រឹត្តិការណ៍នីមួយៗ។ កីឡាករដែលត្រូវបានប្តូរចេញ មិនអាចត្រឡប់ចូលលេងវិញក្នុងការប្រកួតផ្លូវការប្រភេទធម្មតា។ ការប្តូរក្នុងម៉ោងបន្ថែមអាចមានច្បាប់បន្ថែម ប្រសិនបើអ្នករៀបចំបានកំណត់ទុកជាមុន។

ចំណុចសំខាន់មួយទៀតគឺ ការប្តូរកីឡាករមិនទាន់មានប្រសិទ្ធភាព រហូតដល់កីឡាករថ្មីចូលក្នុងទីលាន និងកីឡាករចាស់ចេញតាមទីតាំងដែលអាជ្ញាកណ្តាលកំណត់។ បើកីឡាករបម្រុងចូលមុនពេលបានអនុញ្ញាត អាជ្ញាកណ្តាលអាចបញ្ឈប់ការលេង និងផ្តល់ទណ្ឌកម្មតាមកម្រិតនៃការបំពាន។ ដូច្នេះពេលវិភាគកម្លាំងក្រុម កុំរាប់តែកីឡាករដែលចាប់ផ្តើម។ គួរពិនិត្យកៅអីបម្រុង ស្ថានភាពរបួស និងចំនួនប្តូរដែលនៅសល់ផងដែរ។

សម្រាប់ការពិនិត្យច្បាប់ជាក់ស្តែង សូមមើល FIFA ច្បាប់ និងបទបញ្ជាបាល់ទាត់。

ជំហានទី៣៖ តើបាល់ក្រៅទីលាន និងការចាប់ផ្តើមលេងត្រូវសម្រេចយ៉ាងដូចម្តេច?

បាល់ត្រូវបានចាត់ថាក្រៅទីលាន នៅពេលវាឆ្លងខ្សែចំហៀង ឬខ្សែបន្ទាត់ចុងទាំងមូល មិនថាបាល់នៅលើដី ឬលើអាកាសឡើយ។ ប្រសិនបើបាល់ឆ្លងខ្សែចំហៀង ក្រុមម្ខាងទៀតទទួលសិទ្ធិបោះបាល់ចូលលេង។ ប្រសិនបើក្រុមការពារប៉ះបាល់ចុងក្រោយមុនបាល់ឆ្លងខ្សែចុង នឹងក្លាយជាបាល់ជ្រុង។ បើក្រុមវាយប្រហារប៉ះចុងក្រោយ នឹងក្លាយជាបាល់ទាត់ចេញពីអ្នកចាំទី។ ច្បាប់មើលតាមអ្នកប៉ះបាល់ចុងក្រោយ មិនមើលតាមអ្នកដែលមានបាល់នៅមុនពេលចាប់ផ្តើមសកម្មភាពទេ។

ការបោះបាល់ចូលលេងត្រូវធ្វើដោយដៃពីក្រោយក្បាល ឈរបែរមុខទៅទីលាន និងមានផ្នែកមួយនៃជើងទាំងពីរប៉ះដីនៅលើខ្សែ ឬខាងក្រៅខ្សែចំហៀង។ បើបោះខុស បាល់ទៅក្រុមប្រឆាំង។ កីឡាករមិនអាចបោះបាល់ចូល ហើយប៉ះបាល់ម្ដងទៀតមុនពេលកីឡាករផ្សេងប៉ះឡើយ។ ចំណុចនេះអាចនាំទៅបាល់ពិន័យដោយប្រយោល ប្រសិនបើការប៉ះលើកទីពីរកើតឡើងក្នុងតំបន់ខុស។

ការចាប់ផ្តើមប្រកួត និងចាប់ផ្តើមឡើងវិញក៏មានលក្ខខណ្ឌច្បាស់លាស់។ បន្ទាប់ពីរកបានគ្រាប់បាល់ ក្រុមដែលរបូតគ្រាប់បាល់ជាអ្នកចាប់ផ្តើមពីកណ្តាល។ បើការប្រកួតត្រូវផ្អាកដោយហេតុផលមិនទាក់ទងនឹងការបំពាន អាជ្ញាកណ្តាលអាចប្រើការទម្លាក់បាល់នៅទីតាំងដែលបាល់ស្ថិតនៅពេលផ្អាក។ អ្នកមើលដែលចេះចំណុចនេះ នឹងយល់ភ្លាមថាហេតុអ្វីការប្រកួតខ្លះមិនបន្តដោយបាល់ពិន័យ ឬបាល់ជ្រុង។

បើចង់រៀនវិធីបែងចែកស្ថានការណ៍ទាំងនេះ សូមពិនិត្យសេចក្តីសង្ខេបខាងក្រោម៖

1. ឆ្លងខ្សែចំហៀង៖ បោះបាល់ចូលដោយក្រុមប្រឆាំង។
2. ខ្សែចុង និងក្រុមការពារប៉ះចុងក្រោយ៖ បាល់ជ្រុង។
3. ខ្សែចុង និងក្រុមវាយប្រហារប៉ះចុងក្រោយ៖ បាល់ទាត់ចេញពីអ្នកចាំទី។
4. បាល់ប៉ះដៃដោយចេតនា ឬបង្កើតអត្ថប្រយោជន៍៖ អាចជាការបំពានបាល់ដៃ។
5. ការសម្រេចរបស់អាជ្ញាកណ្តាល៖ អាស្រ័យលើទីតាំង ការចេតនា និងអត្ថប្រយោជន៍ដែលកើតឡើង។

ជំហានទី៤៖ ហេតុអ្វីអុហ្វសាយ និងបាល់ពិន័យសំខាន់ចំពោះលទ្ធផល?

អុហ្វសាយកើតឡើងនៅពេលកីឡាករវាយប្រហារស្ថិតជិតខ្សែចុងគូប្រកួតជាងបាល់ និងកីឡាករការពារទីពីរចុងក្រោយ នៅពេលមិត្តរួមក្រុមលេងបាល់ឲ្យ ហើយកីឡាករនោះចូលរួមសកម្មក្នុងការលេង។ ការឈរនៅទីតាំងអុហ្វសាយមិនមែនជាការបំពានដោយខ្លួនឯងទេ។ ការបំពានកើតឡើងនៅពេលកីឡាករចូលរំខានគូប្រកួត ទទួលអត្ថប្រយោជន៍ពីបាល់ ឬចូលលេងបាល់។ ដូច្នេះអ្នកមើលមិនគួរស្រែកថា “អុហ្វសាយ” ភ្លាមៗពេលឃើញខ្សែប្រយុទ្ធឈរខាងមុខឡើយ—ចាំមើលថាតើគាត់ចូលរួមក្នុងសកម្មភាពឬអត់។

អុហ្វសាយត្រូវវាស់នៅពេលមិត្តរួមក្រុមបញ្ជូន ឬប៉ះបាល់ចុងក្រោយ មិនមែនពេលបាល់ទៅដល់ជើងខ្សែប្រយុទ្ធទេ។ កីឡាករមិនអាចអុហ្វសាយដោយផ្ទាល់ពីការទាត់ចេញពីអ្នកចាំទី ការបោះបាល់ចូល ឬបាល់ជ្រុងឡើយ។ ច្បាប់នេះជាមូលហេតុដែលក្រុមខ្លះប្រើខ្សែការពារឡើងខ្ពស់ និងព្យាយាមចាប់ខ្សែប្រយុទ្ធឲ្យជាប់អុហ្វសាយ—វាជាយុទ្ធសាស្ត្រដែលពឹងលើពេលវេលា មិនមែនសំណាងទេ។

បាល់ពិន័យមានពីរប្រភេទ៖ បាល់ពិន័យផ្ទាល់ និងបាល់ពិន័យដោយប្រយោល។ បាល់ពិន័យផ្ទាល់អាចទាត់ចូលទីដោយផ្ទាល់ ខណៈបាល់ពិន័យដោយប្រយោលត្រូវប៉ះកីឡាករម្នាក់ទៀតមុនចូលទី។ ការទាញ ការរុញ ការទាត់ ការប៉ះដោយប្រើកម្លាំងហួសកម្រិត និងបាល់ដៃដោយចេតនា អាចនាំទៅបាល់ពិន័យផ្ទាល់ ឬបាល់ពិន័យ ១១ម៉ែត្រ ប្រសិនបើកើតក្នុងតំបន់ពិន័យរបស់ក្រុមការពារ។

ការពិនិត្យអុហ្វសាយតាម VAR មិនមានន័យថារាល់ការប៉ះបន្តិចត្រូវបញ្ច្រាសទេ។ គោលការណ៍របស់ ក្រុមប្រឹក្សាសមាគមបាល់ទាត់អន្តរជាតិ ផ្តោតលើការចូលរួមក្នុងការលេង និងអត្ថប្រយោជន៍ជាក់ស្តែង។ នេះជាព័ត៌មានសំខាន់ដែលអត្ថបទមូលដ្ឋានជាច្រើនមើលរំលង។

ស្វែងយល់បន្ថែម

ជំហានទី៥៖ តើត្រូវផ្ទៀងផ្ទាត់ច្បាប់ និងព័ត៌មានប្រកួតដោយរបៀបណា?

ការផ្ទៀងផ្ទាត់ល្អបំផុតគឺប្រៀបធៀបបទបញ្ជាផ្លូវការរបស់កម្មវិធី ជាមួយច្បាប់បាល់ទាត់របស់ក្រុមប្រឹក្សាសមាគមបាល់ទាត់អន្តរជាតិ។ ច្បាប់ទូទៅអាចកំណត់ ៥ការប្តូរ ប៉ុន្តែបទបញ្ជារបស់លីគ ឬការប្រកួតជាក់លាក់អាចកំណត់ចំនួនកៅអីបម្រុង និងការប្តូរក្នុងម៉ោងបន្ថែមខុសគ្នា។ ដូចគ្នានេះ ពេលចាប់ផ្តើមប្រកួត បញ្ជីកីឡាករ ពិន័យព្យួរ និងការប្រើ VAR ត្រូវពិនិត្យពី FIFA ឬសហព័ន្ធដែលទទួលស្គាល់ មិនមែនយកតាមការបង្ហោះលើបណ្តាញសង្គមតែមួយទេ។

សម្រាប់ការវិភាគជាក់ស្តែង ប្រើបញ្ជីត្រួតពិនិត្យនេះ៖

• ពិនិត្យថាការប្រកួតជាលីគ វគ្គជម្រុះ ឬវគ្គផ្តាច់ព្រ័ត្រ។
• បញ្ជាក់ចំនួនការប្តូរ និងចំនួនឈប់លេងដែលអនុញ្ញាត។
• ពិនិត្យថាការស្មើត្រូវបញ្ចប់ដោយពិន្ទុ ឬត្រូវមានអ្នកឈ្នះ។
• មើលថា VAR ត្រូវបានប្រើក្នុងស្ថានការណ៍អ្វីខ្លះ។
• ប្រៀបធៀបសេចក្តីសម្រេចជាមួយច្បាប់ដែលមានកំណែចុងក្រោយ។
• កុំច្រឡំការប្រកួតធម្មតា ជាមួយការទាត់បាល់ ១១ម៉ែត្រកាត់សេចក្តី។

ប្រភពដូចជា FIFA, ក្រុមប្រឹក្សាសមាគមបាល់ទាត់អន្តរជាតិ និងសហព័ន្ធបាល់ទាត់ជាតិ គួរត្រូវបានប្រើសម្រាប់ព័ត៌មានដែលមានផលប៉ះពាល់ដល់ការវាយតម្លៃក្រុម។ ប្រសិនបើគេហទំព័រណាមួយនិយាយថា “ក្រុមទាំងអស់មាន ៥ប្តូរដូចគ្នា” ដោយមិនបញ្ជាក់ការប្រកួត នោះព័ត៌មាននោះមិនទាន់គ្រប់គ្រាន់ឡើយ។ ច្បាប់មានស្នូលដូចគ្នា ប៉ុន្តែបទបញ្ជាកម្មវិធីជាអ្នកកំណត់ការអនុវត្តជាក់ស្តែង។

វិធីវិភាគស្ថិតិក្រុមមុនការប្រកួត

ដោះស្រាយកំហុសដែលជួបញឹកញាប់

កំហុសធំបំផុតមិនមែនកើតពីច្បាប់ពិបាកទេ ប៉ុន្តែកើតពីការបកស្រាយលឿនពេក។ មនុស្សជាច្រើនគិតថាកីឡាករត្រូវបានប៉ះ គឺមានកំហុសជានិច្ច ឬគិតថាបាល់ប៉ះដៃគ្រប់លើកគឺបាល់ដៃ។ តាមច្បាប់ ការសម្រេចត្រូវពិចារណាទិសដៅដៃ ចលនារបស់ដៃ ចម្ងាយរវាងបាល់និងកីឡាករ និងថាតើដៃធ្វើឲ្យរាងកាយធំខុសធម្មតាឬអត់។ ក៏ដូចជាការប៉ះជើងដែរ ការប៉ះតិចតួចមិនមានន័យថាជាបាល់ពិន័យភ្លាមៗទេ។

បញ្ហាមួយទៀតគឺការយល់ច្រឡំរវាងកាតលឿង និងកាតក្រហម។ កាតលឿងជាការព្រមាន ឬទណ្ឌកម្មសម្រាប់ការបំពានជាក់លាក់ ខណៈកាតក្រហមបណ្តេញកីឡាករចេញ ហើយក្រុមត្រូវបន្តលេងដោយមានកីឡាករតិចជាងមុន។ កីឡាករដែលទទួលកាតលឿង ២សន្លឹកក្នុងការប្រកួតតែមួយ នឹងទទួលកាតក្រហមជាបន្តបន្ទាប់។ សម្រាប់កីឡាករបម្រុង និងបុគ្គលិកក្រុម ក៏អាចទទួលកាតបានដែរ ប្រសិនបើបំពានតំបន់បច្ចេកទេស ឬប្រព្រឹត្តអាកប្បកិរិយាមិនសមរម្យ។

វិធីដោះស្រាយគឺឈប់មើលតែសកម្មភាពចុងក្រោយ ហើយសួរខ្លួនឯងបីសំណួរ៖ តើបាល់នៅទីណា? តើអ្នកណាប៉ះបាល់ចុងក្រោយ? តើកីឡាករបានចូលរួម ឬទទួលអត្ថប្រយោជន៍ពីសកម្មភាពដែរឬទេ? សំណួរទាំងនេះជួយបំបែកបាល់ជ្រុងពីបាល់អ្នកចាំទី បាល់ពិន័យផ្ទាល់ពីបាល់ដោយប្រយោល និងទីតាំងអុហ្វសាយពីការបំពានអុហ្វសាយ។ អ្នកដែលស្រែកមុនពេលគិត ប្រហែលជាសប្បាយជាង ប៉ុន្តែគេមិនច្បាស់ជាងឡើយ។

សេចក្តីពន្យល់អំពី VAR និងអុហ្វសាយ

សរុប៖ ច្បាប់បាល់ទាត់ ១១នាក់ដែលគួរចាំ

ច្បាប់ស្នូលមានចំនួនកីឡាករ ១១នាក់ក្នុងមួយក្រុម ការប្រកួត ៩០នាទី ការប្តូរតាមបទបញ្ជាកម្មវិធី ការកំណត់បាល់ក្រៅទីលាន អុហ្វសាយ បាល់ពិន័យ និងវិន័យកាត។ ការយល់ច្បាស់ពីចំណុចទាំងនេះធ្វើឲ្យអ្នកអាចអានស្ថិតិក្រុម និងព្រឹត្តិការណ៍ក្នុងការប្រកួតបានត្រឹមត្រូវជាងការពឹងលើអារម្មណ៍។ សម្រាប់ FIFA World Cup 2026 និងការប្រកួតអន្តរជាតិផ្សេងទៀត គួរត្រួតពិនិត្យបទបញ្ជាផ្លូវការរបស់ FIFA និងក្រុមប្រឹក្សាសមាគមបាល់ទាត់អន្តរជាតិ ព្រោះព័ត៌មានអំពីការប្តូរ VAR និងម៉ោងបន្ថែមអាចអាស្រ័យលើកម្មវិធី។

ប្រើច្បាប់ជាមូលដ្ឋាន មើលបរិបទជាក់ស្តែង ហើយកុំសន្និដ្ឋានពីឃ្លីបខ្លីៗដែលកាត់ចេញពីសកម្មភាពមុន។ នោះជាវិធីដែលធ្វើឲ្យការមើល និងការវិភាគបាល់ទាត់មានភាពត្រឹមត្រូវ—មិនមែនគ្រាន់តែស្រែកតាមអ្នកគាំទ្រជុំវិញខ្លួនទេ។

សម្រាប់ព័ត៌មានបន្ថែមអំពីការវិភាគក្រុម និងការប្រកួត សូមចូលទៅកាន់ ប្រកួតបាល់ទាត់ ដោយពិនិត្យប្រភពច្បាប់ជាមុនជានិច្ច។

ស្វែងយល់បន្ថែម

សំណួរដែលសួរញឹកញាប់

សំណួរ៖ ច្បាប់បាល់ទាត់ ១១នាក់មានន័យដូចម្តេច?

ចម្លើយ៖ ច្បាប់បាល់ទាត់ ១១នាក់មានន័យថា ក្រុមនីមួយៗអាចមានកីឡាករ ១១នាក់លើទីលាន រួមទាំងអ្នកចាំទី ១នាក់។ ការប្រកួតមិនអាចបន្តបាន ប្រសិនបើក្រុមមួយនៅសល់តិចជាង ៧នាក់។ កីឡាករបម្រុងមិនរាប់ក្នុងចំនួន ១១នាក់របស់ការចាប់ផ្តើមទេ ហើយចំនួនបម្រុង ឬការប្តូរត្រូវអាស្រ័យលើបទបញ្ជារបស់កម្មវិធី។

សំណួរ៖ តើការប្រកួតបាល់ទាត់មានរយៈពេលប៉ុន្មាន?

ចម្លើយ៖ ការប្រកួតធម្មតាមាន ៩០នាទី បែងជា ២តង់ តង់នីមួយៗ ៤៥នាទី។ អាជ្ញាកណ្តាលអាចបន្ថែមពេលសម្រាប់ការពន្យារពេល របួស ការប្តូរ និង VAR។ ក្នុងការប្រកួតដែលត្រូវរកអ្នកឈ្នះ អាចមានម៉ោងបន្ថែម ៣០នាទី និងការទាត់បាល់កាត់សេចក្តី ប្រសិនបើលក្ខខណ្ឌរបស់ព្រឹត្តិការណ៍កំណត់ដូច្នេះ។

សំណួរ៖ តើអុហ្វសាយខុសពីការឈរនៅមុខខ្សែការពារយ៉ាងដូចម្តេច?

ចម្លើយ៖ ការឈរនៅទីតាំងអុហ្វសាយមិនមែនជាកំហុសរហូតទេ។ កីឡាករត្រូវបានផ្តន្ទាទោស នៅពេលគាត់ចូលរួមលេង រំខានគូប្រកួត ឬទទួលអត្ថប្រយោជន៍ បន្ទាប់ពីមិត្តរួមក្រុមប៉ះបាល់។ ការវាស់ទីតាំងធ្វើនៅពេលបាល់ត្រូវបានបញ្ជូន ហើយមិនអនុវត្តដោយផ្ទាល់ពីបាល់ជ្រុង បាល់បោះចូល ឬបាល់ទាត់ចេញពីអ្នកចាំទីទេ។

សំណួរ៖ តើបាល់ពិន័យផ្ទាល់ និងបាល់ពិន័យដោយប្រយោលខុសគ្នាយ៉ាងដូចម្តេច?

ចម្លើយ៖ បាល់ពិន័យផ្ទាល់អាចទាត់ចូលទីដោយផ្ទាល់ ខណៈបាល់ពិន័យដោយប្រយោលត្រូវប៉ះកីឡាករផ្សេងទៀតមុនពេលចូលទី។ ការប៉ះដោយកម្លាំង ការរុញ ការទាញ និងបាល់ដៃដោយចេតនា អាចនាំទៅបាល់ពិន័យផ្ទាល់។ ការបំពានបច្ចេកទេសមួយចំនួន ដូចជាអ្នកលេងប៉ះបាល់ពីរដងជាប់គ្នា អាចនាំទៅបាល់ពិន័យដោយប្រយោល។

សំណួរ៖ តើការប្រកួតអាចប្តូរកីឡាករបានប៉ុន្មាននាក់?

ចម្លើយ៖ ការប្រកួតជាច្រើនអនុញ្ញាតឲ្យប្តូរកីឡាកររហូតដល់ ៥នាក់ ប៉ុន្តែចំនួនពិតប្រាកដត្រូវពិនិត្យតាមបទបញ្ជារបស់លីគ ឬព្រឹត្តិការណ៍។ ក្រុមជាទូទៅត្រូវប្រើការប្តូរនៅក្នុងចន្លោះឈប់លេងចំនួន ៣លើក។ ការប្តូរក្នុងម៉ោងបន្ថែមអាចមានសិទ្ធិបន្ថែម ប្រសិនបើ FIFA ឬអ្នករៀបចំបានកំណត់ទុកជាមុន។

សំណួរ៖ ហេតុអ្វី VAR មិនពិនិត្យគ្រប់ការសម្រេចរបស់អាជ្ញាកណ្តាល?

ចម្លើយ៖ VAR ត្រូវប្រើសម្រាប់កំហុសច្បាស់លាស់ក្នុងស្ថានការណ៍សំខាន់ៗ ដូចជា គ្រាប់បាល់ ការផ្តល់បាល់ពិន័យ ១១ម៉ែត្រ កាតក្រហមដោយផ្ទាល់ និងការច្រឡំអត្តសញ្ញាណកីឡាករ។ វាមិនមែនជាប្រព័ន្ធសម្រាប់បញ្ឈប់ការប្រកួតពិនិត្យរាល់ការប៉ះទេ។ ការសម្រេចចុងក្រោយនៅតែស្ថិតលើអាជ្ញាកណ្តាលកណ្តាល បន្ទាប់ពីទទួលព័ត៌មាន ឬពិនិត្យអេក្រង់តាមនីតិវិធី។